ارائه‌ای از asmr.education

ون گوگ

موزه‌ای مبتنی بر شواهد از زندگی کاری وینسنت ون گوگ

از طریق پیوندی به سالن پایانی به اینجا آمده‌اید.

مرور کاتالوگ

در حال آماده‌سازی نخستین اتاق…

زبان: فارسی

متن‌های این صفحه را یک مدل هوش مصنوعی از انگلیسی ترجمه کرده و هیچ گویشور بومی‌ای آن‌ها را بازبینی نکرده است. متن انگلیسی همان متنی است که با منابع مقابله شده است: این صفحه را به انگلیسی بخوانید.

نمایشگاهی دیجیتال و مستقل. این نمایشگاه آثاری را که در حال حاضر در این کاتالوگ مستند شده‌اند به نمایش می‌گذارد؛ این کاتالوگ کامل نیست: پوشش و منابع را ببینید.

سالن پایانی

فضای نمایشگاهی (نه مکانی تاریخی). اتاقی پایانی که برای این موزهٔ دیجیتال طراحی شده است.

پس از 1890

ون گوگ در دو سال آخر عمرش در میان هنرمندان آوانگارد شناخته شده بود و آثارش در پاریس و بروکسل به نمایش درآمد. تئو در 25 ژانویهٔ 1891، شش ماه پس از وینسنت، درگذشت. بیوهٔ تئو، یو ون گوگ-بونگر، آثاری را فروخت و امانت داد و نامه‌های وینسنت را منتشر کرد؛ موزهٔ ون گوگ نقش او را در شهرت وینسنت اساسی می‌داند. برخلاف داستانی رایج، او در طول زندگی‌اش بیش از یک نقاشی فروخت. بیش از 850 نقاشی و نزدیک به 1,300 اثر روی کاغذ به جا گذاشت. موزهٔ ون گوگ در 2 ژوئن 1973 در آمستردام گشایش یافت.

بیشتر بخوانید

پسر تئو و یو، وینسنت ویلم، که وینسنت به مناسبت تولدش «شکوفه‌های بادام» را نقاشی کرد، بعدها موزهٔ ون گوگ را بنیان گذاشت. در 1914 بقایای تئو به اور منتقل و در کنار وینسنت به خاک سپرده شد.

دربارهٔ این مکان: معماری نمایشگاهی طراحی‌شده برای این موزهٔ دیجیتال؛ بازسازی نیست.

این فضا بر چه اساسی ساخته شده است

منابع